حشره تریپس به دلیل اندازه کوچکش به ندرت دیده میشود. این حشرات با سوراخ کردن سطح برگها از طریق مکیدن شیره گیاهان تغذیه میکنند.یکی از علائم تغذیه تریپس از برگها یا گلها، به وجود آمدن خطوط نقرهای روی سطح گیاه می باشد. برگهای آلوده، به رنگ قهوهای یا نقرهای درمیآیند و نقاط پیچ خورده در محل رشد گیاه ایجاد می شود. مدفوع برخی گونههای تریپس باعث ایجاد لکههای سیاه روی سطح برگها می شود. تریپسها همچنین ناقل انواع بیماریهای گیاهی هستند. یکی از روش های تشخیص وجود تریپس استفاده از کارتهای آبی آغشته به روغن می باشد که در فاصله دو فوتی گیاهان قرار داده می شود و حشرات به دام می افتند.

تریپس به مگس رعدوبرق معروف است ولی در واقع مگس نیست و جز دسته حشرات راستبال می باشد . آنها حشراتی کوچک، باریک و دارای بالهای حاشیهدار هستند. حشره تریپس گیاهخوار است و با ایجاد سوراخ در بافت گیاه ، محتویات آن را میمکد و از گیاه تغذیه می نماید. برخی گونههای تریپس ناقل انواع ویروسهای گیاهی می باشد.
حشره تریپس ماده، تخمهای خود را داخل شکافهای کوچک روی سطح برگها، گلها و ساقهها قرار میدهد، تخمها در شرایط آب وهوایی گرم و مرطوب داخل خانه طی چند روز تفریخ میشوند. نوزادان (نمفها) به رنگ کرم تا سبز کمرنگ هستند و فقط با بزرگنمایی دیده میشوند. آنها به مدت ۷ الی ۱۴ روز تغذیه میکنند. نمفهای بالغ پس از اینکه به زمین میافتند تبدیل به شفیره میشوند و سپس حشرات تریپس بالغ بالدار برای تکمیل چرخه زندگی خود ظاهر میشوند.
۱. حفظ رطوبت گیاهان: گیاهانی که بیش از حد خشک نگه داشته شوند، بیشتر در معرض آسیب حشره تریپس می باشند. برای کاهش آسیب به گیاه، رطوبت گیاهان را حفظ کنید وتا حد امکان رطوبت محیط را افزایش دهید.
۲. استفاده از اسپری حشرهکش تریپس: اسپری حشرهکش گیاهی تریپس که برای انسان و حیوانات خانگی کاملاً بیخطر هستند باعث کنترل و ریشه کنی حشره تریپس می شود. توجه داشته باشید که نقاط رشد گیاهان به خوبی با اسپری پوشانده شود. ممکن است نیاز به اسپری مکرر باشد تا حشره تریپس را کنترل و ریشه کن نمایید.
۳. استفاده از روغنهای باغبانی: روغنهای تصفیه شده (روغنهای مؤثر برای باغبانی) در کنترل تریپس نقش مؤثری دارند. این روغنها حشرات را خفه کرده از طرفی برای گیاهان کاملاً بیخطر می باشد و به حشرات مفید آسیب کمتری وارد می نماید. هنگام اسپری در فضای داخلی، از سطوحی که ممکن است آسیب ببینند محافظت کنید.
۴. استفاده از حشرهکشهای شیمیایی: بسیاری از حشرهکشهای مجاز برای استفاده در فضای داخلی مناسب می باشد ولی اسپریهای حاوی پیرترین (حشرهکش گیاهی) مؤثر و کمخطرتر از سایر سموم شیمیایی هستند. دستورالعمل برچسب روی اسپری را جهت سمپاشی ایمن دنبال کنید.
۵. بازرسی منظم گیاهان: با بررسی منظم گیاهان، مشکلات آفات در مراحل اولیه شناساییشده و کنترل آفات آسانتر میشود همچنین توصیه میشود گیاهان تازه خریداری شده را به مدت ۲ تا ۳ هفته دور از گیاهان قدیمی و حتی در صورت امکان خارج از محیط منزل نگهداری کنید تا از انتقال آفات به سایر گیاهان و نیزداخل خانه جلوگیری شود. توجه داشته باشید انتقال گیاهان به داخل منزل درفصل پاییز نیز میتواند باعث ورود حشرات به داخل محیط خانه شود.
با استفاده از این راهکارها، میتوان حشره تریپس را به صورت مؤثر کنترل نموده و سلامت گیاهان خانگی خود را حفظ نماییم.
سن شکارگر بالغ دارای چشمانی برجسته و بدنی کشیده و بیضیشکل می باشد که از بالا کمی صاف به نظر میرسد. گونههای بالغ از جنس Orius بین ۲ تا ۵ میلیمتر طول دارند و به رنگ سیاه و سفید هستند. گونههای بالغ از جنس Anthocoris بین ۳ تا ۵ میلیمتر طول دارند و عمدتاً سیاه، قهوهای یا بنفشمایل به ارغوانی هستند.
نمفها (حشرات نابالغ) کشیده یا گلابیشکل هستند و معمولاً به رنگ قهوهای، نارنجی، قرمز یا زرد دیده میشوند. در گونههای Orius، چشمها ممکن است به صورت دو نقطه قرمز دیده شوند. در مراحل بالاتر رشد، بالهای در حال رشد (بالهای اولیه) کشیده تر شده و بخشی از شکم حشرات را میپوشانند.

تخمها کشیده و دارای یک کلاهک گرد و صاف می باشند. آنها در بافت آبدار گیاهی قرار میگیرند، به طوری که فقط قسمت گرد بالایی آنها بیرون میماند و معمولاً یک برآمدگی کشیده در بافت گیاهی در محل قرارگیری هر تخم دیده می شود.
چرخه زندگی سن شکارگر از سه مرحله تشکیل شده است.ابتدا تخمها به نمفهای بیبال تبدیل میشوند که پس از عبور از پنج مرحله رشد به تدریج بزرگتر شده و در نهایت بدون ورود به مرحله شفیرگی، به حشرات بالغ تبدیل میگردند.
زمان رشد حشرات از مرحله تخم تا حشره بالغ در هوای گرم حدود ۳ هفته می باشد.
سن شکارگر از اولین حشرات شکارچی هستند که از اوایل فصل رشد خود، شروع به تغذیه میکنند. آنها در محصولات زراعی مانند یونجه، ذرت، پنبه، غلات کوچک، سویا و گوجهفرنگی و همچنین روی گیاهان علفی در باغها، فضای سبز و مناطق طبیعی از جمله مناطق جنگلی و کوهستانی یافت میشوند.
حشرات بالغ و نمفها به وسیله قطعات دهانی سوزنیشکل خود، مایعات بدن طعمههای خود را میمکند. طعمههای مورد علاقه آنها شامل کنههای تارعنکبوتی و تریپسها هستند. سن شکارگر همچنین از شتهها، پسیلها، لاروهای کوچک پروانهها، مگسهای سفید و تخمهای حشرات و کنهها تغذیه میکند. آنها بدون اینکه آسیبی به گیاهان وارد کنند می توانند از گرده و شیره گیاهان نیز تغذیه داشته باشند وبه هیچ عنوان آفت گیاهی محسوب نمیشوند.
گونههای Orius یا سایر سنهای شکارگر گاهی اوقات توسط کارشناسان دفع آفات خریداری شده و در گلخانههایی با ارزش اقتصادی بالا رها میشوند تا به کنترل آفاتی مانند تریپسها کمک کنند. در بیشتر مناطق طبیعی، خرید و رهاسازی سن شکارگر بعید است که بتواند باعث کنترل آفات شود چون حفظ برخی آفات که دشمنان طبیعی برای سایر آفات مضر و مخرب محسوب می شوند، مهمترین استراتژی موجود در طبیعت بکر می باشد.
سنهای شکارگر (Orius insidiosus) بهعنوان یکی از مؤثرترین دشمنان طبیعی آفات، بهویژه در محیطهای کنترلشده مانند گلخانهها، نقش بسیار مهمی را ایفا میکنند. گلخانهها به دلیل شرایط خاص خود (مانند دمای ثابت، رطوبت بالا و تراکم گیاهی) محیطی ایدهآل برای رشد و تکثیر بسیاری از آفات می باشند. سنهای شکارگر با شکار این آفات، بهطور طبیعی جمعیت آنها را کنترل میکنند و نیاز به استفاده از سموم شیمیایی را کاهش میدهند. در اینجا به کاربردهای اصلی سن شکارگر در گلخانهها میپردازیم:
حشرات تریپس یکی از مخربترین آفات در گلخانهها محسوب می شود که به گیاهان زینتی، سبزیجات و میوهها آسیب وارد می کنند. سنهای شکارگر، بهویژه جنس Orius، بهعنوان شکارچیان تخصصی در شکار تریپسها شناخته میشود. آنها هم در مرحله نمف و هم در مرحله بالغ، تریپسها را شکار میکنند و بهطور مؤثری جمعیت آنها را کاهش میدهند.
کنههای تارعنکبوتی از دیگر آفات رایج در گلخانهها هستند که میتوانند خسارات قابل توجهی به گیاهان وارد کنند. سنهای شکارگر با تغذیه از تخمها، نمفها و کنههای بالغ، به کنترل این آفت کمک میکنند.
اگرچه سنهای شکارگر بیشتر بهخاطر کنترل تریپسها و کنهها شناخته شده اند، اما آنها از شتهها، پسیلها، مگسهای سفید و حتی تخمهای حشرات دیگر نیز تغذیه میکنند. این ویژگی باعث میشود که آنها بهعنوان یک عامل کنترل بیولوژیک چندمنظوره در گلخانهها عمل کنند.
استفاده از سنهای شکارگر در گلخانهها به کاهش مصرف سموم شیمیایی کمک شایانی می نماید. این موضوع نهتنها هزینههای تولید را کاهش میدهد، بلکه از مقاومت آفات به سموم نیز پیشگیری می نماید. علاوه بر این، کاهش استفاده از سموم باعث حفظ سلامت کارگران گلخانه و محیط زیست خواهد شد.
سنهای شکارگر به خوبی با شرایط گلخانهها سازگار هستند. آنها میتوانند در دمای نسبتاً بالا و رطوبت زیاد که معمولاً در گلخانهها وجود دارد، بهراحتی زندگی کرده و تکثیر کنند. این ویژگی باعث میشود که آنها گزینهای ایدهآل برای کنترل آفات در این محیطها باشند.
برای استفاده مؤثر از سنهای شکارگر در گلخانهها، معمولاً آنها بهصورت تجاری خریداری و در محیط گلخانه رهاسازی میشوند. نکات کلیدی برای مدیریت موفق سنهای شکارگر در گلخانهها عبارتند از:
زمان رهاسازی: رهاسازی سنهای شکارگر باید در مراحل اولیه آلودگی گیاهان به آفات انجام شود تا از افزایش جمعیت آفات مضر جلوگیری شود.
تعداد رهاسازی: تعداد سنهای شکارگر مورد نیاز برای رهاسازی در محوطه، به میزان آلودگی و نوع آفات مخرب بستگی دارد. معمولاً توصیه میشود که تعداد کافی از سن های شکارگر برای پوشش کامل محیط گلخانه رهاسازی شوند.
تغذیه مکمل: در صورت کمبود طعمه برای تغذیه سن های شکارگر، میتوان از منابع غذایی مکمل مانند گرده یا شهد برای حفظ جمعیت سنهای شکارگر استفاده کرد.
کنترل عوامل مزاحم: کنترل مورچهها و کاهش میزان گرد و غبار در گلخانه به افزایش کارایی سنهای شکارگر کمک می نماید.
استفاده از سنهای شکارگر در گلخانهها میتواند بهطور قابل توجهی هزینههای کنترل آفات را کاهش دهد. با کاهش نیاز به سموم شیمیایی و افزایش کیفیت محصولات، گلخانهداران میتوانند سود بیشتری به دست آورند. علاوه بر این، محصولات تولیدشده در گلخانههایی که از روشهای کنترل بیولوژیک استفاده میکنند، اغلب بهعنوان محصولات ارگانیک یا پایدار به بازار عرضه میشوند که ارزش افزوده بیشتری دارند.
هزینه اولیه: خرید و رهاسازی سنهای شکارگر ممکن است هزینه بالایی داشته باشد اما در بلندمدت مقرونبهصرفه تر است.
مدیریت دقیق: برای موفقیت دربحث استفاده از سنهای شکارگر، نیاز به نظارت دقیق بر جمعیت آفات مخرب و دشمنان طبیعی است.
تداخل با سموم: استفاده همزمان از سموم شیمیایی ممکن است به سنهای شکارگر آسیب برساند، بنابراین باید از سموم کمخطر استفاده شود.
سنهای شکارگر بهعنوان یکی از مؤثرترین عوامل کنترل بیولوژیک محسوب شده و نقش کلیدی در مدیریت آفات گلخانهها ایفا میکنند. با استفاده صحیح و مدیریت شده از این حشرات مفید، میتوان بهطور طبیعی جمعیت آفات مخرب را کنترل کرد از طرفی کیفیت محصولات را افزایش داد و به کشاورزی پایدار و دوستدار محیط زیست کمک نمود.
لارو این کرم ها در مرحلۀ قبل از بلوغ همانند Beetle ها کوتاه، ضخیم و با شکل ظاهری C که همانند سایر کرم ها دارای سر قهوه ای و بدنی کرم رنگ می باشند.این خاصیت که این کرم ها بر روی پشت خود می خزند آن ها را از سایر گونه های Grubs متمایز کرده و حشراتی بسیار پرخور می باشند.

بزرگسالان آن ها تا 2 اینچ طولشان است.
اندازه آفت سرگینچرخان به نوع و جنسیت آن بستگی دارد:
سرگینچرخان گاو: 3 تا 5 سانتیمتر طول و 2 تا 3 سانتیمتر عرض
سرگینچرخان ژاپنی: 2 تا 3 سانتیمتر طول و 1 تا 2 سانتیمتر عرض
سرگینچرخان استرالیایی: 2 تا 4 سانتیمتر طول و 1 تا 2 سانتیمتر عرض
سرگینچرخان گاو: 2 تا 4 سانتیمتر طول و 1.5 تا 2 سانتیمتر عرض
سرگینچرخان ژاپنی: 1 تا 2 سانتیمتر طول و 0.5 تا 1 سانتیمتر عرض
سرگینچرخان استرالیایی: 1.5 تا 3 سانتیمتر طول و 1 تا 1.5 سانتیمتر عرض
تغذیه آن ها بسیار زیاد بوده و از لارو سوسک های ژاپنی و سوسک های سبز ژوئن تغذیه می کنند. در طول تابستان جفت گیری کرده و پس از تخم ریزی محل را به سرعت ترک کرده و سپس می میرند. در طول روزهای پاییز از داخل خاک تغذیه می کنند و هر چه دمای خاک پایین تر می رود به عمق بیشتری از خاک رفته تا در فصل بهار مجدد به سطح خاک برگشته تا از ریشه های چمن و گیاهان تغذیه کنند. در هر صورت محل زندگی آن ها با توجه به نوع آب و هوا در سطح یا عمق خاک می باشد.
زیستگاه:
این حشرات از ریشۀ گیاه تغذیه می کنند و آسیب زیادی را به گیاه وارد می کنند در نتیجه گیاه سبزی خود را از دست می دهد و در هوای گرم بلافاصله خم می گردد. تغذیه مداوم این آفات از گیاه و چمن در نهایت مرگ گیاه را به همراه دارد.
سرگینچرخان ژاپنی: این گونه بومی آسیا است و به عنوان یکی از مخربترین آفات کشاورزی در جهان شناخته میشود. لاروهای سرگینچرخان ژاپنی از ریشه گیاهان تغذیه میکنند و میتوانند به محصولات کشاورزی مانند ذرت، سویا، سبزیجات و میوهها آسیب جدی برسانند.
سرگینچرخان استرالیایی: این گونه بومی استرالیا است و در حال حاضر در بسیاری از نقاط جهان به عنوان آفت معرفی شده است. لاروهای سرگینچرخان استرالیایی از ریشه چمنها و گیاهان زینتی تغذیه میکنند و میتوانند به چمنزارها و باغها آسیب برسانند.
سرگینچرخان گاو: این گونه بومی اروپا است و به عنوان آفت چمنزارها و مراتع شناخته میشود. لاروهای سرگینچرخان گاو از ریشه چمنها و گیاهان علفی تغذیه میکنند و میتوانند به چمنزارها و مراتع آسیب برسانند.
شناسایی مشکل: ابتدا باید اطمینان حاصل کنید که مشکل واقعاً به سرگینچرخان مربوط است. این حشرات به طور معمول در چمن یافت میشوند و ممکن است با چشم غیرقابل تشخیص باشند. استفاده از یک عدسی زاویه دار میتواند به شناسایی آنها کمک کند.
استفاده از شیمیاییهای مخصوص: برخی از محصولات شیمیایی مانند اسپریها یا پودرها که حاوی ترکیبات مانند پیرثرین، پرمترین، ایورمکتین و یا مواد دیگر ضد سرگینچرخان هستند، میتوانند موثر باشند. این محصولات را باید با دقت و به توجه به دستورالعمل تولید کننده و با توجه به محیط، اعمال کنید.
کنترل مکانیکی: این شامل استفاده از مواردی مانند شانهکشی چمن، خشک کردن منطقه یا کاوش خاک برای از بین بردن لاروها و حشرات بالغ است. این روشها ممکن است در کنار استفاده از شیمیاییها موثرتر باشند.
تقویت بهداشت چمن زار: بهداشت منظم چمن از جمله تخلیه منظم و کاوش خاک، از پیشگیری در برابر آفتها میتواند کمک کند. همچنین، حفظ مرطوبیت و تغذیه مناسب چمن میتواند موجب افزایش مقاومت در برابر آفتها شود.
مشاوره با کارشناس: در مواقعی که مشکل بزرگ و مداوم است، بهتر است با کارشناس باغبانی نگین دشت مشورت کنید تا راهکارهای موثرتری برای کنترل آفت کرم سرگینچرخان در چمن به شما پیشنهاد دهد.
اگر شما در تهران و یا شهرهای اطراف آن به سر می برید، درختان و چمن ویلا و یا باغتان دچار مشکل آفات باغی شده شرکت سمپاشی نگین دشت در ارائه خدمات زیست محیطی ،طی یک برنامه زمانبندی شده توسط مهندسین باتجربه این شرکت جهت از بین بردن این آفت ها در خدمت شما می باشد.

اندازه: کرمهای ساقه خوار چمن معمولاً به طول 1 تا 2 سانتیمتر هستند.
شکل: بدن کرمهای ساقه خوار چمن به طور کلی کرم مانند است و دارای سر قهوهای و پاهای کوچک است.
رنگ: کرمهای ساقه خوار چمن میتوانند به رنگهای مختلفی از جمله سفید، زرد، قهوهای و سبز باشند.
تغذیه: کرمهای ساقه خوار چمن از برگها و ساقههای چمن تغذیه میکنند. آنها در داخل ساقهها تونل میزنند و باعث پژمردگی و مرگ چمن میشوند.
کرم ها از سیستم فوقانی ریشه، ساقه ، تیغه های علف ها تغذیه می کنند. این حشرات تارهای تننده ابریشمی جهت حفاظت از خود می سازند. بیشتر در مناطق شیب دار و آفتابی که امکان تغذیه وجود داشته باشد یافت می شوند. در اوایل ماه may در قسمت زیرین خاک های پیت گیاهان قرار گرفته و تبدیل به شفیره شده و شروع به ساخت پیله می کنند و تا ماه October تبدیل به پروانه می شوند. در ابتدا به صورت ضعیف و نامنظم پرواز می کنند و تا چند وقت از شبنم گیاهان تغذیه می کنند و در هوای گرگ و میش فعالیت داشته و در روز در سطح زمین استراحت می کنند.